Την 1η Φεβρουαρίου, ένα κάποιο «Συντονιστικό Αστέγων» παραβίασε τις πόρτες του καφενείου του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων και κατέλαβε το χώρο για να παράσχει φιλοξενία σε έναν μικρό αριθμό αστέγων. Τις επόμενες ημέρες, πλήθος σχολιαστών στηλίτευσαν την κατάληψη, υποστηρίζοντας ότι κίνητρό της ήταν η πολιτική εκμετάλλευση της συγκυρίας. Ωστόσο, η κίνηση ενός «Συντονιστικού αστέγων» να παραβιάσει τις πόρτες ενός δημόσιου κτιρίου είναι εξ ορισμού πολιτική κίνηση. Αυτή είναι εξάλλου και η διαφορά μεταξύ φιλανθρωπίας και πολιτικής: η πρώτη δεν παράγει άλλο νόημα παρά τον εαυτό της· η δεύτερη είναι ένα σημαίνον του οποίου η σημασιοδότητηση αφορά το πολιτικό.
Κλικ για μεγέθυνση
“Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στην οδό Ακαδημίας, ήταν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 νοσοκομείο, το «Γενικό Δημοτικό Νοσοκομείο Ελπίς». Όσοι έχουν ελάχιστη έστω σχέση με τον πολιτισμό, γνωρίζουν πως είναι στην πραγματικότητα ένα απαξιωμένο κέλυφος –πιο πολύ εδώ χρησιμοποιώ τη λέξη με τη σημασία κουφάρι, παρά με την αρχιτεκτονική της ουδετερότητα– ένα μνημείο για τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβάνονται συνήθως οι δημοτικές αρχές τον πολιτισμό. Ένα ελαστικό δηλαδή δοχείο εξυπηρέτησης της λιγότερο προικισμένης εκλογικής τους πελατείας, τόσο όσον αφορά τους υπαλλήλους που προσλαμβάνονται και τοποθετούνται στον πολιτισμό, γιατί αυτός υποτίθεται πως απαιτεί τα λιγότερα προσόντα, όσο και όσον αφορά τους ψηφοφόρους τους που μπορούν να εκτονώνουν τις πνευματικές τους ανησυχίες και να ευχαριστούν στη συνέχεια εκλογικά το Δήμο για τη στιγμιαία δυνατότητα που τους χάρισε να αισθανθούν καταξιωμένοι δημιουργοί. Είναι ένας ουδέτερος, κακοσυντηρημένος, απαρχαιωμένος χώρος, με εκθέσεις και εκδηλώσεις που προδίδουν κυρίως την έλλειψη οποιασδήποτε πολιτιστικής πολιτικής, για να μην πούμε αισθητικού κριτηρίου ή ενημέρωσης. Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων φιλοξενεί εκείνη την ποίηση που δεν είναι ποίηση, εκείνα τα εικαστικά που δεν είναι τέχνη, εκείνη τη μουσική που δεν είναι παρά μια κακοεκτελεσμένη εκδοχή της μουσικής. Όχι τόσο γιατί οι ποιητές, οι εικαστικοί ή οι μουσικοί που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις του υπολείπονται σε ταλέντο –αν και στις περισσότερες εκδηλώσεις του Πνευματικού Κέντρου η μεταφυσική και φευγαλέα έννοια του ταλέντου γίνεται σχεδόν σωματικά αντιληπτή εξαιτίας της επώδυνης έλλειψής της–όσο γιατί προκειμένου να εκπληρώσει τη λειτουργία του ένα Πνευματικό Κέντρο, απαιτεί στοιχειώδες υποδομές, στοιχειώδη προγραμματισμό, στοιχειώδη διοικητική υποστήριξη και την ελάχιστη έστω πολιτική μέριμνα. Έχω προσωπικά πικρή πείρα.
[...]
Τις επόμενες ημέρες, πλήθος σχολιαστών, μεταξύ των οποίων και ο πάντα ετοιμοπόλεμος Πάσχος Μανδραβέλης στο άρθρο του «Η επανάσταση του καφενείου» της Καθημερινής της 3ης Φεβρουαρίου, στηλίτευσαν την κατάληψη και επεσήμαναν πως, από τη στιγμή που οι δημοτικές αρχές είχαν ήδη οργανωμένα κέντρα φιλοξενίας, το «Συντονιστικό Αστέγων» δεν είχε άλλα κίνητρα εκτός από τον εντυπωσιασμό και την πολιτική εκμετάλλευση της συγκυρίας, πόσο μάλλον που οι άνθρωποι τους οποίους επεδίωξε να βοηθήσει δεν ήταν τελικά πάνω από δυο τρεις, σύμφωνα με τις πληροφορίες του, εφτά, σύμφωνα με άλλους. Μολονότι, οι έπαινοι Μανδραβέλη προς τις Δημοτικές Αρχές είναι κι αυτοί καθόλα αξιέπαινοι, ο δημοσιογράφος προβαίνει, όπως συμβαίνει συχνά, σε μια πολιτική ταυτολογία: αποδεικνύει δηλαδή όχι το ζητούμενο αλλά την προκείμενη του συλλογισμού και οργανώνει την επιχειρηματολογία του γύρω από αυτό το λογικό άλμα. Ισχυρίζεται πως καταδεικνύει το ουσιαστικό νόημα του εγχειρήματος, ενώ, στην ουσία, μιλά για τις προϋποθέσεις του. Παραβιάζει ανοιχτές θύρες. [...]“
Η συνέχεια στο UNFOLLOW#3! Κυκλοφορεί στα περίπτερα!
