Του Γιώργου Κατρούγκαλου

“Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: το δημόσιο χρέος που ήταν στα 299 δισ. ευρώ το 2009, ή 129.3% του ΑΕΠ, αυξήθηκε στα  329 δισ. ευρώ το 2010, ή 144,9% του ΑΕΠ, ενώ το 2011, σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία, έφτασε τα  368 δισ. υπερβαίνοντας το 169% του ΑΕΠ. Βάσει της απόφασης της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου, υποτίθεται ότι η εφαρμογή των μέτρων, εάν υπάρχει ανάκαμψη της οικονομίας, θα οδηγούσαν το χρέος το 2020 στα επίπεδα του 2010. Ήδη όμως οι εκτιμήσεις της γερμανικής κυβέρνησης θεωρούν ότι το χρέος τότε θα φτάσει στο 160% του ΑΕΠ, ενώ αναλυτές υπεράνω πάσης αντιμνημονιακής υποψίας θεωρούν ότι μπορεί να ξεπεράσει το 200%!

Από την άλλη μεριά, το νέο μνημόνιο καθιστά σαφές σε τι συνίστανται οι διαρθρωτικές αλλαγές που ευαγγελίζονται οι υποστηρικτές του, η μη εφαρμογή των οποίων υποτίθεται ότι οδήγησε στην καταστροφή που βιώνει η χώρα. Πρόκειται για τη γνωστή συνταγή της διαβόητης «συναίνεσης της Ουάσιγκτον», που συνοψίζεται στο εξής τρίπτυχο:

Μεγιστοποίηση της κερδοφορίας μέσω της συμπίεσης του μισθολογικού κόστους και της αποδιάρθρωσης της εργατικής νομοθεσίας, υπό το ψευδώνυμο της «απελευθέρωσης».

Μαζική μεταφορά πόρων από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα (ιδιωτικοποιήσεις).

Μονεταριστική πολιτική με έμφαση στη δραματική μείωση των δημοσίων δαπανών, ιδίως των κοινωνικών.

Συνεπώς, το PSI δεν αποτελεί μια αναδιάρθρωση του χρέους που απλώς ήρθε πολύ αργά, και επειδή δεν καλύπτει το σύνολό του δεν επαρκεί για να καταστήσει το χρέος βιώσιμο. Αυτά προφανώς ισχύουν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εντάσσεται σε μια στρατηγική πλήρους αποδιάρθρωσης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων, που θα θέσει τη χώρα μας οριστικά στο περιθώριο της νέας γερμανικής Ευρώπης. Η εμμονή της τρόικας να θεωρεί άμεσα συγκρίσιμες με εμάς χώρες σαν αυτές των Βαλκανίων είναι αποκαλυπτική: το ότι το 27% των Ελλήνων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας μοιάζει τρομακτικό ποσοστό, ωχριά όμως μπροστά στο 41% των φτωχών της Ρουμανίας, που είναι η χώρα υπόδειγμα για εμάς, κατά τους σοφούς σχεδιασμούς των επικυριάρχων μας. Και όλα αυτά συνδυάζονται με περαιτέρω αμφισβήτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. [...]“

Η συνέχεια στο UNFOLLOW#3! Κυκλοφορεί στα περίπτερα!

Για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε πώς να γίνετε συνδρομητής, επισκεφθείτε την ανανεωμένη ιστοσελίδα μας >>>

Ζητήστε το στα περίπτερα!

Διαβάστε στο UNFOLLOW #3:

«Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και “αξιοποίησης” της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας είναι αυτή την περίοδο το μεγαλύτερο στον κόσμο. Αλλά το πρόγραμμα έχει παλαιότερες ρίζες: από την κυβέρνηση της ΝΔ του 1990-93 περνάει στις “μετοχοποιήσεις” του Κώστα Σημίτη και στις απαιτήσεις των Κοινωνικών Πλαισίων Στήριξης και των Ολυμπιακών Έργων, για να κορυφωθεί με την τρόικα και το ΔΝΤ.» – Ο Λεωνίδας Βατικιώτης παρακολουθεί τις Ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα: Από τον Μητσοτάκη στον Παπαδήμο.

«Η γη είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο παραγωγής. Και στην Ελλάδα, ειδικά χάρη στις “στρατηγικές επενδύσεις εθνικής σημασίας”, που σύμφωνα με τη νομοθεσία “fast-track” επιτρέπουν αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, χρήση δασών και αιγιαλού, η γη σήμερα δίνεται φτηνά. Πολύ φτηνά…» -  Η Νέλλη Ψαρρού ερευνά το Μεγάλο πλιάτσικο με την «Αξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας».

«Τους είπαν κοπρίτες, άχρηστους και γραφειοκράτες. Ένας καλοστημένος μηχανισμός προπαγάνδας ανέλαβε τα τελευταία  χρόνια να στιγματίσει κοινωνικά τους δημοσίους υπαλλήλους αναζητώντας αποδιοπομπαίους τράγους και ανοίγοντας τις πύλες της ιδιωτικοποίησης.» – Ο Άρης Χατζηστεφάνου περιγράφει πώς κατασκευάστηκαν Οι «άθλιοι» του δημοσίου.

«Οι λέξεις “ιδιωτικός”  (private) και “αποστέρηση” (privation) έχουν κοινή ρίζα στα λατινικά, έγραψε κάποτε ο Τέρι Ίγκλετον. Σήμερα, αυτό είναι εμφανέστερο από ποτέ, καθώς, μετά τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά, κάποιοι επιχειρούν να ιδιωτικοποιήσουν το σώμα και τη σκέψη μας.» – Η Κατερίνα Κιτίδη περιγράφει τον Homo privatus

«Οι απολογητές του νέου μνημονίου ισχυρίζονται ότι αποτελεί τη μόνη ελπίδα της χώρας απέναντι στην άτακτη χρεοκοπία. Η αλήθεια είναι ότι το φάρμακό τους είναι πιο θανατηφόρο από την αρρώστια. Τα νέα μέτρα συνεχίζουν τις ίδιες πολιτικές του πρώτου μνημονίου, που δεν είναι μόνο άδικες και αντικοινωνικές, αλλά και βαθύτατα αναποτελεσματικές. Θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε άτακτη χρεοκοπία, στην οποία θα οδηγηθούμε άκοντες, χωρίς να την έχουμε εμείς οι ίδιοι επιλέξει,  χωρίς προετοιμασία, με την οικονομία διαλυμένη και το κοινωνικό κράτος κατεδαφισμένο.» – Ο Γιώργος Κατρούγκαλος καταγράφει Τα καταστροφικά αδιέξοδα του νέου μνημονίου.

«Πριν από μερικούς μήνες, σε μια δίκη μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος στο Εφετείο, από εκείνες τις δίκες όπου οι κατηγορούμενοι είναι «αναγνωρίσιμοι» και οι δικαστές τίμιοι και θαρραλέοι, η απόφαση ήταν καταδικαστική. Στην αγόρευσή του μάλιστα ο εισαγγελέας δεν περιορίστηκε μόνο σε νομική ανάλυση, αλλά επεκτάθηκε και στον τρόπο που οι κατηγορούμενοι είχαν χρησιμοποιήσει την κοινωνική τους θέση ως κάλυψη στην παρανομία. Η απόφαση ήταν ιστορική, όπως και η αγόρευση. Την ίδια μέρα, εισαγγελείς από όλη την Ελλάδα έπαιρναν τηλέφωνο τον συνάδελφό τους για να τον συγχαρούν τόσο για την αγόρευσή του όσο και συνολικά για τη στάση του δικαστηρίου. Εκείνος τους άκουγε όλους, τους ευχαριστούσε και στο τέλος έλεγε: “Τι να το κάνεις, θα τους βγάλει ο Άρειος Πάγος…”» – Ο Κώστας Βαξεβάνης αναρωτιέται Ποιoς θα βάλει πάγο στον Άρειο Πάγο;

«“Στο νέο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο «όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στο ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια ‘τυφλή’ κοινωνική έκρηξη βίας”. Αυτά έγραφε ο πολιτικός επιστήμονας Χριστόφορος Βερναρδάκης στο Twitter στις 13 Ιανουαρίου. Αντλώντας από δημοσκοπικά στοιχεία, εξηγεί ότι προς αυτήν τη διαπίστωση μας οδηγεί ο βαθμός απονομιμοποίησης της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, η εντεινόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και η απότομη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου.» – Ο Παναγιώτης Φραντζής βλέπει Συντηρητική Αριστερά, αντικαπιταλιστική Δεξιά, και στο βάθος… βία.

«Ο γενικός διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης του Star Channel έχει ανάγκη από ψυχανάλυση, ασχολείται “με τα κοινά” στη ΔΗΜΑΡ αλλά δεν θα θέσει υποψηφιότητα, λέει ότι “ο Παπανδρέου μπορεί να είναι κλέφτης”, ότι “το ΛΑΟΣ είναι φασίστες”, ότι ο ίδιος “δεν έχει φράγκο”, “δεν έπρεπε να κάνει τηλεόραση” και “ψάχνει εξιλέωση στην πολιτική”. Γνώρισε τον Πάμπλο και τον Καστοριάδη αλλά έβγαλε στην τηλεόραση τη Μαλβίνα Κάραλη και την Πετρούλα. Παλιότερα τον γοήτευε ο Γιώργος Παπανδρέου και σήμερα τον γοητεύει ο Φώτης Κουβέλης.» – Ο Σταμάτης Μαλέλης μιλάει στον Πιτσιρίκο και στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο και λέει ότι «Με γάμησε η τηλεόραση».

«Οι τελευταίες δεκαετίες σήμαναν για το Συγκρότημα τεράστια επέκταση και δυσθεώρητα κέρδη στο Χρηματιστήριο. Αλλά ορισμένα πράγματα δεν άλλαξαν. Τα ΜΜΕ της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης συνέχισαν τον στενό εναγκαλισμό τους με την πολιτική και την οικονομική εξουσία, δίχως ωστόσο αυτό να τα σώσει από την φθορά: οι κυκλοφορίες τους καταποντίζονται, η απαξίωση του κοινού τους αυξάνει, και οι άλλοτε κραταιοί άρχοντές τους πασχίζουν να διασώσουν ό,τι κέρδισαν, θυσιάζοντας τους εργαζομένους τους και αδιαφορώντας για τους αναγνώστες τους.» – Η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου και ο Αυγουστίνος Ζενάκος ολοκληρώνουν, με το Μέρος Β’, την Παντοδυναμία και παρακμή του ΔΟΛ.

«“Είμαι κι εγώ μαλάκας”. Πολλοί θα μπορούσαν να πουν: το ξέραμε. Οι περισσότεροι, όμως, δεν το ήξεραν – ή, τουλάχιστον, δεν τους ένοιαζε και κατανάλωσαν με βουλιμία το όνειρο που τους πούλησε ο αρχιερέας του ελληνικού lifestyle, ο άνθρωπος που μας έψησε ότι αν δεν είναι στη Μύκονο, δεν είναι διακοπές, ο εκδότης που μας μύησε στα ακριβά ρολόγια, στα χοντρά πούρα, στα γρήγορα αυτοκίνητα και στις πλαστικές γκόμενες… Και γιατί όχι; Το τσιτάτο η “ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή” υπήρξε επί σειρά ετών το ατράνταχτο επιχείρημά του. Μικρή δεν είναι άλλωστε η ζωή; Ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρέπει να είναι θλιβερή;» – Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος φιλοτεχνεί την προσωπογραφία του Πέτρου Κωστόπουλου.

«Πλήθος σχολιαστών στηλίτευσαν την κατάληψη του καφενείου του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, υποστηρίζοντας ότι κίνητρό της ήταν η πολιτική εκμετάλλευση της συγκυρίας. Ωστόσο, η κίνηση ενός “Συντονιστικού αστέγων” να παραβιάσει τις πόρτες ενός δημόσιου κτιρίου είναι εξ ορισμού πολιτική κίνηση. Αυτή είναι εξάλλου και η διαφορά μεταξύ φιλανθρωπίας και πολιτικής: η πρώτη δεν παράγει άλλο νόημα παρά τον εαυτό της · η δεύτερη είναι ένα σημαίνον του οποίου η σημασιοδότητηση αφορά το πολιτικό.» Ο Θεόφιλος Τραμπούλης γράφει για όσους ασκούν κριτική Παραβιάζοντας ανοιχτές πόρτες.

Στο UNFOLLOW #3 διαβάστε ακόμη:

Ελληνοφρένεια: Η δημοφιλής πολιτική σάτιρα, τώρα στις σελίδες του UNFOLLOW! Από τον Θύμιο Καλαμούκη.

Κοσμικά: Σύντομα σχόλια για τη διεθνή επικαιρότητα. Από την Κατερίνα Κιτίδη.

Μουσείο: Κάθε μήνα, ένα έργο τέχνης. Στο τεύχος #3 τη στήλη έχει ο Πέτρος Ευσταθιάδης.

Διήγημα του Νίκου Κάγια & ποίημα του Γιώργου Αλισάνογλου.

Και  από όλη την ομάδα του UNFOLLOW: Πρόχειρο, Τεχνηέντως, Μεσαιωνικά, Old Boy, Πιτσιρίκος, Απαντήσεις, Το μικρό φουαγιέ, Αδέσποτη, 1/125…

UNFOLLOW Δεν ακολουθείς. Διαβάζεις.

Θέλει οπωσδήποτε ρητορική τόλμη και σε βάθος θάρρος της γνώμης για να οργανώσεις ένα ακόμη από τα εκατοντάδες κείμενα, που εκκινούν από τo προκείμενο πως για όλα φταίει ο ανορθολογισμός της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας, γύρω από το ζωολογικό παράδειγμα της στρουθοκαμήλου που κρύβει το κεφάλι της στην άμμο όταν την απειλεί ο κίνδυνος. Όχι, βέβαια, γιατί ετούτος είναι ένας ακόμη από τους χαριτωμένους προνεωτερικούς μύθους, όπως ότι ο κύκνος τραγουδά λίγο πριν πεθάνει ή ότι τα λέμινγκ αυτοκτονούν ομαδικά όταν το δημογραφικό τους ένστικτο τα προειδοποιεί πως ο πληθυσμός τους έχει αυξηθεί υπερβολικά· ας πούμε ότι ακόμη κι ένας από τους πλέον θερμούς κήρυκες του ορθού λόγου χρειάζεται καμιά φορά να καταφύγει σε μύθους και ρητορικά σχήματα, έστω κι αν η ακρίβειά τους εύκολα ελέγχεται με τη χρήση απλώς της Wikipedia χωρίς να χρειάζεται διδακτορικό στην Κοινωνιολογία. Όχι· η πραγματική τόλμη και το θάρρος του Γιώργου Σιακαντάρη έγκειται στο ότι δεν διστάζει να γράψει ένα κείμενο το οποίο είναι άθροισμα κοινών τόπων, μια αναδιάρθρωση των στερεοτύπων που δομούν ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου λόγου, έτσι ώστε να φαίνεται ότι αποτελεί καινούργια στοχαστική κατάθεση γύρω από το «ελληνικό πρόβλημα».

Ο στρουθοκαμηλισμός της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι ένας από τους δεσπόζοντες αυτούς κοινούς τόπους. Το κείμενο του Σιακαντάρη «Οι αδικημένες στρουθοκάμηλοι και το πολιτικό μας σύστημα», που δημοσιεύτηκε στο protagon.gr, περιλαμβάνει κατά σειρά εμφάνισης πολλούς ακόμα: «[οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι] αντιλαμβάνονται την πολιτική ως μια προσωπική διαδρομή και ως μέσο ατομικής ανέλιξης»· «στις φιλελεύθερες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες την κυβέρνηση νομιμοποιεί η ύπαρξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας»· «στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ο μόνος κριτής για το ποιος εκφράζει την πλειοψηφία είναι το αποτέλεσμα των πιο πρόσφατων εκλογών και όχι οι δημοσκοπήσεις»· «να δημιουργηθεί πάραυτα το “οριζόντιο” κόμμα του ορθού λόγου και της κριτικής σκέψης». Σταχυολογώ, βέβαια, από την κάθε παράγραφο του κειμένου Σιακαντάρη την κεντρική της ιδέα, όπως θα έκανε κάθε καθηγητής Νέων Ελληνικών για να δείξει πως μια έκθεση ιδεών είναι καλά δομημένη.

Και βέβαια με κάθε σχεδόν πρόταση συμφωνώ. Γιατί, προσοχή! Ένας κοινός τόπος δεν είναι κατ’ ανάγκη μια λανθασμένη πρόταση. Μπορεί να τον έχει φθείρει η πολλαπλή χρήση, μπορεί να τον έχει λειάνει το γεγονός πως τον έχουν επικαλεστεί τόσοι άνθρωποι που έχει χάσει την αιχμή του, μπορεί να διαθέτει μια ρητορική κενότητα που του επιτρέπει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο κάθε επιχείρημα, καθώς και στο αντίθετό του, αλλά ένας κοινός τόπος κρύβει πάντα ένα σπέρμα σοφίας, την αντανάκλαση μιας ιδέας που υπό άλλες προϋποθέσεις βέβαια θα άξιζε κανείς να βάλει στη βάσανο της συζήτησης. Σκεφτείτε, ας πούμε, την πρόταση «να δημιουργηθεί πάραυτα το “οριζόντιο” κόμμα του ορθού λόγου και της κριτικής σκέψης». Εκτός από ορισμένα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα, που θα ήθελαν να εισαγάγουν ένα υπερβατολογικό στοιχείο «λαού» στη συζήτηση, ή κάποια σαμανιστική προσέγγιση της πολιτικής αλά Γιόζεφ Μπόις, κανείς βέβαια δεν ισχυρίζεται πως ο κομματικός σχηματισμός τον οποίον υποστηρίζει ή έστω στον οποίον προσβλέπει είναι ανορθολογικός. Ο Σιακαντάρης έχει δίκιο ότι ένα κόμμα οφείλει να συγκροτείται γύρω από τον ορθό λόγο και την κριτική σκέψη. Αυτό ωστόσο που διακρίνει τα κόμματα μεταξύ τους δεν είναι η οντολογία του λόγου. Είναι η πολιτική. Και οι κομματικοί σχηματισμοί οι οποίοι κυριαρχούν στην Ελλάδα πολιτικά συμφέροντα/ενδιαφέροντα εξυπηρετούν και η αντιπαράθεση μαζί τους σε αυτό το επίπεδο μπορεί να γίνει και όχι εξoβελίζοντάς τα στο λίμπο του ανορθολογικού. Αλλά μια πολιτική συζήτηση βέβαια βγαίνει από την ασφάλεια του κοινού τόπου.

Κείμενα σαν αυτό του Σιακαντάρη (το οποίο επέλεξα στην τύχη· θα μπορούσα να είχα διαλέξει οποιοδήποτε άλλο του ιδίου ή πολλών ακόμη) αποτελούν τον βασικό κορμό ενός μεγάλου μέρους της πολιτικής συζήτησης. Παρόλο που, όπως θα ξέρει ο συγγραφέας του ως κοινωνιολόγος, κατά Ντυρκέμ, η βασική αιτία επίκλησης του κοινού τόπου είναι η συμμόρφωση, χρειάζεται μεγάλη τόλμη για να τα γράψεις. Κυρίως γιατί δεν διατυπώνουν μια πρόταση. Βεβαιώνουν πως ο συντάκτης τους διατυπώνει μια πρόταση. Και αυτή η αυτοαναφορικότητα μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο εμπόδιο για την κατάκτηση της επίζηλης θέσης κάποιου είδους εθνικού διανοούμενου. Που, ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, πολλοί αρθογράφοι επιδιώκουν να την κατακτήσουν.

Δημοσιεύτηκε στη στήλη «Απαντήσεις», στο UNFOLLOW #2 (Ιανουάριος 2012), το οποίο κυκλοφορεί στα περίπτερα ως αύριο, 16 Φεβρουαρίου. Το τεύχος #3 θα κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου.

«Τι είναι το Ντουμπάι; Mε δυο λέξεις θα έλεγα: το αντίθετο της Ελλάδας. Πριν από δυο δεκαετίες δεν είχαν τίποτα – τώρα έχουν τα πάντα. Κι εμείς…

Ήταν ένα χωριό. Ούτε κάτι να δεις ούτε να κάνεις. Σήμερα, ο πιο δραστήριος τουρίστας θέλει έναν μήνα σκληρή δουλειά για να περιηγηθεί όλα του τα αξιοθέατα.

Έφτιαξαν αξιοθέατα εκεί που είχαν μόνο άμμο – κι εμείς που είχαμε τόσα τα έχουμε απαξιώσει (και μαζί όλη τη χώρα). Έχουν περισσότερους ουρανοξύστες απ’ οποιοδήποτε μέρος στον κόσμο (και τον ψηλότερο, στα 900 μέτρα), σχεδιασμένους από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες: ένα σκηνικό επιστημονικής φαντασίας.

Μη βιαστείτε να πείτε: να τι κάνει το πετρέλαιο! Το Ντουμπάι ΔΕΝ έχει πετρέλαιο. Έχει φτιάξει ένα ενδιαφέρον τουριστικό προϊόν κι ένα εκπληκτικό επιχειρηματικό περιβάλλον. Έτσι, όλη η υφήλιος επενδύει εκεί – και τα αδελφά εμιράτα τα πετροδολάριά τους.

Το Ντουμπάι ζει απ’ τον τουρισμό και το εμπόριο. Σαράντα εκατομμύρια επισκέπτες είχε τον περασμένο χρόνο. (Με μόνιμο πληθυσμό δύο εκατομμύρια.) Οι μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου έχουν εκεί γραφεία, από τα οποία ελέγχουν όλη τη δουλειά τους σε Ασία και Αφρική. Τα λιμάνια (φτιάχνουν και δεύτερο τεράστιο) και τα αεροδρόμια (επίσης) είναι διαμετακομιστικοί σταθμοί για το διεθνές εμπόριο. Από τη στιγμή που θα ξεφορτωθεί ένα κοντέινερ από το πλοίο, θέλει μόνο μία ώρα για να πετάει προς τον προορισμό του. Φορολογία στις εταιρείες (και τα άτομα); Καμία. Παιδεία και περίθαλψη: δωρεάν.

Παράδεισος; Όχι βέβαια. Πολλά τα τρωτά: από το κλίμα μέχρι το πολίτευμα. Αλλά υπόδειγμα ανάπτυξης. Και πολυπολιτισμικής συνύπαρξης (80% των κατοίκων δεν είναι ντόπιοι). Και καθαριότητας. (Τα πάντα λάμπουν!) Και οργάνωσης.

Κατάθλιψη σε πιάνει. Κάποτε είχαμε τον Τρίτο Κόσμο για παρηγοριά στη σύγκριση. Εδώ ο Τρίτος έγινε πρώτος. Κι εμείς κάπου στον Καιάδα της ανθρωπότητας.

Σκέψου να είχαν Ακρόπολη και Δελφούς, Μύκονο και Σαντορίνη… Αλλά ίσως επειδή δεν τα είχαν πρόκοψαν τόσο πολύ και τόσο γρήγορα…»

Όχι, κύριε Δήμου, το Ντουμπάι δεν είναι το αντίθετο της Ελλάδας. Είναι το μέλλον που οραματίζονται για εμάς οι νέοι –μη εκλεγμένοι– κυβερνώντες μας. Ένα σκηνικό επιστημονικής φαντασίας, όπως λέτε, βγαλμένο όμως από τη Μητρόπολη του Φριτς Λαγκ και το Ντελικατέσεν του Ζαν-Πιέρ Ζενέ. Είναι η χώρα όπου 300.000 εργάτες-σκλάβοι έχτιζαν τους λαμπερούς σας ουρανοξύστες. Κάθε βράδυ στοιβάζονταν κατά 30-40 σε μικρά δωμάτια ή κοιμόντουσαν στα γιαπιά και το πρωί διάβαζαν στις ινδικές και πακιστανικές εφημερίδες για έναν ακόμη συνάδελφό τους που αυτοκτόνησε αφήνοντας μια ζωή χωρίς παρόν και μέλλον. (Μήπως και στην Ελλάδα όμως δεν αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες κατά 40% μετά το Μνημόνιο;…) Τα αξιοθέατα που δεν προλαβαίνει να δει ο τουρίστας είναι μάλλον τα κιτς εμπορικά κέντρα, όπου χαζεύεις τσάντες και παπούτσια, ή οι προθάλαμοι των πεντάστερων ξενοδοχείων όπου «ψωνίζεις» ιερόδουλες από την Κεντρική Ασία και την Αφρική. Το Ντουμπάι ήταν και παραμένει η Disneyland του Μίλτον Φρίντμαν, το Ελντοράντο της Σωματεμπορίας και ένα κέντρο κατασκόπων για τον Περσικό Κόλπο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Δημοσιεύτηκε στη στήλη «Απαντήσεις», στο UNFOLLOW #2 (Ιανουάριος 2012), το οποίο κυκλοφορεί στα περίπτερα ως τις 16 Φεβρουαρίου. Το τεύχος #3 θα κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου.

Ανάμεσα σε όσους ένιωσαν ανακουφισμένοι, επειδή κάποιος έγραψε όσα σκέφτονταν οι ίδιοι, και σε όσους αισθάνθηκαν ότι η σύνδεση των φαινομένων της διαφθοράς και της διαπλοκής με το λαϊκό στοιχείο που επιχείρησε η κα Ταχιάου είναι επιπόλαιη, δεν σας κρύβω ότι ανήκω στη δεύτερη κατηγορία.

Η κα Ταχιάου, ωστόσο, είναι συνεπής στις θέσεις της, καθώς όλη η αρθρογραφία της στην Παράλλαξη (free press της Θεσσαλονίκης) χαρακτηρίζεται από την ίδια αφ’ υψηλού προσέγγιση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άρθρο της «Λατέρνα, μπέσα και φιλότιμο», τον Νοέμβριο, όπου μας πληροφόρησε πως «τη λέξη μπέσα δεν τη χρησιμοποιώ ποτέ […]. Ο Έλληνας εφηύρε την μπέσα επειδή δεν εμπιστεύεται τις συμφωνίες που υπογράφονται. Οραματίστηκε το φιλότιμο προκειμένου να περιφρουρήσει το δικαίωμά του να κάνει το κορόιδο».  Ήταν όμως αυτό το τελευταίο της άρθρο στο Protagon.gr που της εξασφάλισε την εγγραφή στον κατάλογο των δημοσίων προσώπων που εκφράζουν τον σύγχρονο φιλοεκσυγχρονιστικό, φιλομεταρρυθμιστικό κι αντιλαϊκιστικό λόγο. Μέσα σε λιγότερο από δυο μέρες, το άρθρο της αναρριχήθηκε στη κορυφή του top 10 των πιο διαβασμένων άρθρων στο Protagon.gr για τον τελευταίο χρόνο, ανάμεσα στις οικονομικές αναλύσεις του Γιάννη Βαρουφάκη.

Μια εβδομάδα πριν από τη δημοσίευση του άρθρου της, στη Θεσσαλονίκη είχε λάβει χώρα το συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, με θέμα «Λαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και δημοκρατία».  Αν το άρθρο είχε δημοσιευτεί νωρίτερα, θα χρησίμευε ως πειστήριο για τις εισηγήσεις του Νικόλα Σεβαστάκη και του Μιχάλη Σπουρδαλάκη. Ο πρώτος υποστήριξε ότι «ο σύγχρονος αντιλαϊκιστικός λόγος έχει ριζοσπαστικοποιηθεί με την αναβάθμιση του λαϊκιστικού φαινομένου από πολιτιστική πληγή την δεκαετία του 1990 σε πηγή όλων των δεινών σήμερα.  Σήμερα ο λαϊκισμός προβάλλεται ως αίτιο της χρεοκοπίας». Ο δεύτερος ισχυρίστηκε ότι «ο αντιλαϊκιστικός λόγος χαρακτηρίζεται από έναν άκρατο λαϊκισμό με απλουστεύσεις […]. Αποκαλύπτουν ότι ο εχθρός δεν είναι ο λαϊκισμός αλλά ο ίδιος ο λαός».

Η κ. Ταχιάου ακολούθησε πιστά αυτό το πρότυπο αντιλαϊκιστικού λόγου, βάζοντας στην ίδια μοίρα «την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι» και «που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει» με την Ελλάδα «που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ» και «που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια». Ξεκινά να μιλά για τη διαπλοκή και τη διαφθορά, όμως στο τέλος αποκαλύπτει ότι δεν την  απασχολούν τόσο αυτά τα φαινόμενα αλλά το ίδιο το λαϊκό στοιχείο, το οποίο και στιγματίζει («Μου έρχεται στο νου και η εικόνα: ασπρόμαυρη Ελλάδα, κοντοί κι άσχημοι άντρες, τσίκνα, βρωμιά ιδρώτα στο γήπεδο, λίπη και λίγδες.»), καθιστώντας το στην ουσία υπεύθυνο της χρεοκοπίας («Μα, επειδή, ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα νιώθει άνετα.  Στην Ελλάδα της δραχμής…»). Δεν ξεφεύγει επίσης ούτε από τα αναπαραγόμενα στερεότυπα του εκσυγχρονιστικού λόγου στην Ελλάδα καθώς διακρίνεται εύκολα η δική της εκδοχή του «μαζί τα φάγαμε» στην φράση «με την Ελλάδα που απαιτεί να “φέρουν πίσω τα κλεμμένα”, αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή;».

Στις αντιλαϊκιστικές αναλύσεις, ο λαϊκισμός ως πολιτικό φαινόμενο συγχέεται εσκεμμένα με τη καθημερινή χρήση του όρου, ώστε να απαξιωθούν παράλληλα τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά αποτελέσματά του. Ο λαϊκισμός, όπως έχει δείξει ο ομότιμος καθηγητής της κοινωνιολογίας Νίκος Μουζέλης, είναι η μόνη πολιτική διαδικασία που επιτρέπει την είσοδο των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο, την ένταξη στο εθνικό κέντρο, εξασφαλίζοντας την απαραίτητη ανακατανομή πλούτου και συμβολικού κεφαλαίου.

Αν από το άρθρο έλειπαν οι τελευταίες δυο παράγραφοι, θα ήταν ένα τυπικό άρθρο του είδους του, που θα μπορούσε να έχει και δίκιο αλλά σίγουρα θα περνούσε απαρατήρητο. Αυτό που πρόσθεσε στη δημόσια συζήτηση είναι η κυνική αποκάλυψη της απέχθειας προς το λαϊκό στοιχείο που τρέφουν οι αντιλαϊκιστές κάτω από τον μανδύα της κουλτούρας, της αισθητικής και της διανόησης. Όσοι διακηρύσσουν το όραμα του εκσυγχρονισμού της Ελλάδας, κάνουν αγωνιώδη προσπάθεια για να αποδείξουν πόσο τη σιχαίνονται, να αποδείξουν ότι δεν αποτελούν μέρος της, ότι δεν ανήκουν σε αυτήν. Περισσότερο από την επιτυχία της χώρας, ενδιαφέρονται για τον διαχωρισμό τους από τους κακούς, λαϊκιστές, διεφθαρμένους, τεμπέληδες Έλληνες. Οι από καθέδρας νουθεσίες, η διάθεση σωφρονισμού και τιμωρίας  οξύνουν τη κοινωνική ρήξη. Δεν μπορείς να προσφέρεις τίποτα στη χώρα σου, αν αγνοείς ή -ακόμα χειρότερα- αν απεχθάνεσαι το λαϊκό στοιχείο κι ευρύτερα τη λαϊκή παράδοση. Κανένας εκσυγχρονισμός δεν θα έρθει από την ξενομανία και τον μιμητισμό. Το βιώνουμε ήδη τον τελευταίο χρόνο στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης.

Δεν είναι λίγες οι φορές όπου στη δημόσια συζήτηση, είτε στα κυρίαρχα ΜΜΕ είτε στα κοινωνικά δίκτυα, έχει γίνει απαξιωτικός λόγος για τη λεγόμενη «συμμορία της δραχμής», τις – κατά τη διατύπωση της Άννας Διαμαντοπούλου – «θορυβώδεις μειοψηφίες»  που ευαγγελίζονται την επιστροφή της Ελλάδας σε μια τριτοκοσμική προϊστορία, την οποία αναπόδραστα θα σημάνει η χρεοκοπία και το παλαιό νόμισμα. Εξέχουσα θέση ανάμεσά τους, για να παινέψουμε και το σπίτι μας, κατέχουν ασφαλώς οι συνεργάτες του UNFOLLOW και δημιουργοί του ντοκιμαντέρ Debtocracy, Άρης Χατζηστεφάνου, Κατερίνα Κιτίδη και Λεωνίδας Βατικιώτης, οι οποίοι ως γνωστόν έχουν σχεδόν ολοκληρώσει και το νέο τους ντοκιμαντέρ, Catastroika. Δεν είναι φυσικά οι μόνοι που έχουν επισημάνει τόσο την αδικία όσο και τον σκόπιμο παραλογισμό της ελληνικής κρίσης χρέους και που έχουν υποστηρίξει ότι υπάρχουν εναλλακτικές προσεγγίσεις, αν μόνο δεν αποτελούσαν απόλυτη προτεραιότητα τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των διαπλεκόμενων πολυεθνικών επιχειρήσεων και των πολιτικοοικονομικών ελίτ που δρουν ως μεταπράτες της ανά τετραετία ψήφου των πολιτών. Πολλοί πολιτικοί σχηματισμοί και οργανώσεις έχουν υποστηρίξει ότι η παραμονή στο ευρώ με τους όρους που επιβάλλει η ευρωπαϊκή ολιγαρχία είναι ολέθρια και σίγουρα πολύ πιο επιζήμια για τα συμφέροντα των πολιτών από μια επιστροφή στη δραχμή. Και γι’ αυτά που υποστηρίζουν όλοι τούτοι έχουν συχνά εισπράξει την απαξίωση, όσο τεκμηριωμένες και αν είναι οι προσεγγίσεις τους.

Στο πλαίσιο αυτής της απαξίωσης, πίσω από τους χαρακτηρισμούς «συμμορία της δραχμής», «μια δράκα άνθρωποι», «θορυβώδεις μειοψηφίες» κτλ, αποκρύπτεται συστηματικά το εξής: η προσέγγιση που συζητεί την επιστροφή στη δραχμή με αυτόν τον τρόπο δεν είναι οικονομίστικη ούτε στενά τεχνική, μ’ όλο που τα οικονομικά της τα τεκμηριώνουν διακεκριμένοι επιστήμονες. Αντιθέτως, θέτει πολιτικές προϋποθέσεις. Επ’ ουδενί δεν αντιλαμβάνεται τη δραχμή αυτή καθαυτή ως πανάκεια και σίγουρα δεν προτείνει μια ελληνική οικονομία με δραχμή που να παραμένει ωστόσο υπό τον έλεγχο των ίδιων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, είτε αυτές περιλαμβάνουν τους παλαίμαχους της διαπλοκής στα βαθέα κόμματα και τους  καναλάρχες είτε τους παρουσιαζόμενους ως αύθαρτους μεταρρυθμιστές, συνομιλητές της τρόικας.

Υπάρχουν όμως άλλοι που ακριβώς μια τέτοια επιστροφή στη δραχμή – δίχως καμία κοινωνική ανακατάταξη αλλά με το πολιτικό πηδάλιο στα ίδια ακριβώς χέρια – την ονειρεύονται όσο τίποτε άλλο. Και αυτούς, τους «άλλους», τους βοηθά απίστευτα η συστηματική απαξίωση εκείνου του τμήματος της Αριστεράς που αναδεικνύει την αδικία της τρέχουσας αντιμετώπισης της κρίσης χρέους και η ταύτισή της, μέσω της διαστρέβλωσης των θέσεών της, με μια επιφανειακή και άκριτη διεκδίκηση της επιστροφής στη δραχμή. Δεν θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς ποιοι είναι οι «άλλοι», αυτοί που θα έκαναν γιορτή με μια άνευ πολιτικών προϋποθέσεων επιστροφή στη δραχμή. Αλλά δεν χρειάζεται να το φανταστεί…

Ερευνώντας το Μέρος Β΄ του δημοσιογραφικού αφηγήματος «Η παντοδυναμία και η παρακμή του ΔΟΛ», το οποίο ετοιμάζουμε για το τεύχος #3 του UNFOLLOW (το Μέρος Α΄ περιλαμβάνεται στο τεύχος #2 που κυκλοφορεί, διαβάστε ένα απόσπασμα εδώ), συναντήσαμε ανάμεσα σε πολύ κόσμο και ένα υψηλό πολιτικό στέλεχος με μεγάλη δημοσιογραφική πείρα. Η συζήτηση, που κάλυψε πολλά, πήρε σε μια στιγμή απροσδόκητη τροπή:

«Ξέρετε γιατί φοβάμαι την επιστροφή στη δραχμή;» μας ρώτησε. «Γιατί όλοι αυτοί τη θέλουν σαν τρελοί. Θα τους έσωζε.»

Ασφαλώς, είπαμε, δεν εννοεί το τμήμα εκείνο της Αριστεράς για το οποίο έγραψα προηγουμένως…

«Εννοώ τα μεγάλα μαγαζιά των ΜΜΕ. Αυτά που χρεοκοπούν, που κινδυνεύουν να κλείσουν, ενώ τα ευνοϊκά δάνεια των τραπεζών έχουν στερέψει και κανένας επενδυτής δεν θα βρεθεί σε αυτές τις συνθήκες πρόθυμος να δώσει εκεί φρέσκο χρήμα».

Και γιατί τους συμφέρει αυτούς μια επιστροφή στη δραχμή;

«Γιατί έχουν τεράστια χρέη εδώ και τεράστιες περιουσίες στο εξωτερικό. Αν επιστρέψουμε στη δραχμή, θα έχουν χρέη σε δραχμές και περιουσίες σε ευρώ. Αγοράζουν το χρέος τους για την πλάκα και είναι μάγκες».

Δεν βλέπουμε πάντως τον ΔΟΛ, σημειώσαμε τελειώνοντας, ο οποίος έχει μεγάλο πρόβλημα, να υποστηρίζει από τις εφημερίδες του την επιστροφή στη δραχμή…

«Ο Ψυχάρης δεν μπορεί να το κάνει. Όχι με τις εφημερίδες που έχει. Όχι με την ιστορία τους και με τις πολιτικές τους δεσμεύσεις. Θα ήθελε, είμαι βέβαιος, αλλά δεν μπορεί. Το κάνει όμως ο Κουρής. Και πιστεύω ότι θα το δείτε όλο και περισσότερο το επόμενο διάστημα. Αλλά προσέξτε: μια τέτοια επιστροφή στη δραχμή δεν θα μας κάνει απλώς μια χώρα στο περιθώριο της ευρωζώνης. Θα μας κάνει Κολομβία».

“«Οι σύζυγοι των στελεχών της Ηνωμένης Ρωσίας δεν προσποιούνται οργασμό – τον πλαστογραφούν!» Η νοθεία στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Δεκεμβρίου αναζωπύρωσε όσο τίποτα τη μακρά παράδοση πολιτικής σάτιρας στη Ρωσία. Ακολουθώντας πιστά το πνεύμα του θρυλικού περιοδικού Κροκοντίλ, που έπαιζε με τα όρια ανοχής της σοβιετικής ηγεσίας, χιλιάδες νέα ανέκδοτα, καρτούν, χιουμοριστικά βίντεο και τραγούδια παίζουν με τα νεύρα των στελεχών του Κρεμλίνου. Στο Ίντερνετ, οι σατιρικές εκφράσεις αγανάκτησης για τη νοθεία κυκλοφορούν όπως και οι διαδηλωτές στους δρόμους: κατά χιλιάδες. Στην επέτειο των 20 χρόνων από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία γνωρίζει το μεγαλύτερο κύμα πολιτικής αμφισβήτησης στην Ιστορία της. Παρόλο που ο Βλάντιμιρ Πούτιν απέρριψε συλλήβδην ως «τροτσκιστές» τους διαδηλωτές, στην πραγματικότητα αναρχικοί και κομμουνιστές συναντώνται με φιλελεύθερους, εθνικιστές και μοναρχικούς, εκφράζοντας το αίτημα της επανάληψης των εκλογών. Τις διαδηλώσεις «ευλογεί» και ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλος.

Η χρωματική διαφωνία ανάμεσα στα λάβαρα των συγκεντρωμένων δεν κρύβει τον ιστό που τους συνδέει: το 8% είναι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, το 17% μάνατζερ και το 46% ειδικευμένο προσωπικό, όπως τεχνικοί υπολογιστών, γιατροί και μηχανικοί. Πρόκειται για μέλη μιας μεσαίας τάξης που νιώθουν αποξενωμένα από την κυρίαρχη ελίτ και ζητούν να μπει τέλος στη ρωσική «κατευθυνόμενη δημοκρατία». «Μα πώς γίνεται το κυβερνών κόμμα να παίρνει 49% κι εγώ να μην ξέρω κανένα που να το ψήφισε;» αναρωτιούνται ορισμένοι. Το UNFOLLOW βρήκε τη δική του απάντηση 1.450 χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα. [...]“

Η συνέχεια στο UNFOLLOW#2! Κυκλοφορεί στα περίπτερα!

Ξεκινώντας ωστόσο την ανάγνωση του κειμένου επιστρέφουμε στο οικείο περιβάλλον πολλών παρόμοιων άρθρων της τελευταίας περιόδου. Από την πρώτη φράση οι συντάκτες του κειμένου μάς καλούν «αυτές τις μέρες [που] κρίνεται το μέλλον της χώρας […] να εγκαταλείψουμε παλιές αγκυλώσεις και στερεότυπα και να δούμε τα πράγματα με ξεκάθαρο μυαλό», θυμίζοντάς μας πως τόσο οι ίδιοι οι συντάκτες του όσο και άλλοι με τους οποίους συμπορεύονται έχουν θριαμβεύσει στη χρήση στερεοτύπων και ρητορικών σχημάτων από λυκειακές εκθέσεις ιδεών. Για ποια στερεότυπα μιλούν οι κύριοι Αλιβιζάτος και Τσούκαλης; Και τι σημαίνει η επίκληση στο ξεκάθαρο μυαλό ή στην κοινή λογική που χρησιμοποιείται ως βασικό εργαλείο για την ανεύρεση λύσεων εξόδου από την κρίση; Φταίει άραγε για όλα το θολωμένο μας μυαλό;

Συνεχίζουμε την ανάγνωση ωστόσο: «Η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει ό,τι κέρδισε με κόπο και θυσίες όλων των μεταπολεμικών γενιών». Μα η Ελλάδα χάνει καθημερινά ό,τι κέρδισαν οι μεταπολεμικές γενιές, ο κίνδυνος έχει γίνει θλιβερή πραγματικότητα. Ακολουθεί μια σύντομη ιστορική αναδρομή (must απ’ ό,τι θυμόμαστε όλοι στις σχολικές εκθέσεις) περί πελατειακού κράτους, δικομματισμού, κατακερματισμού, αποτυχίας του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας και άλλων παρομοίων, καθώς και μια παρουσίαση της σημερινής κατάστασης του πολιτικού μας συστήματος. Η περιγραφή καταλήγει στο συμπέρασμα: «Τα μεγάλα κόμματα δεν προσφέρουν λύσεις, έστω κι αν έχουν στο εσωτερικό τους φωτεινές εξαιρέσεις».

Μ’ αυτήν τη φράση περνάμε λοιπόν στο διά ταύτα του κειμένου. Ποια είναι η λύση που προτείνουν οι δύο αναλυτές και ποιο το κεντρικό πρόβλημα στο οποίο επιδιώκουν να απαντήσουν; Μας προετοίμασαν τις προηγούμενες μέρες άρθρα που εμφανίστηκαν στις σελίδες μεγάλων εφημερίδων. Η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου κόμματος είναι η λύση· η συμμετοχή ή όχι σ’ αυτό παλαιών πολιτικών είναι το πρόβλημα. Στο ερώτημα που αφορά τη συμμετοχή ή όχι (έστω και λίγο) φθαρμένων πολιτικών προσώπων οι δύο καθηγητές απαντούν πως η ιδέα μιας τέτοιας «καθαρότητας» είναι μη ρεαλιστική. Λένε λοιπόν: «η χώρα χρειάζεται τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα που θα συσπειρώσει μεταρρυθμιστικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και την ανανεωτική Αριστερά». Τι είδους κόμμα άραγε θα είναι αυτό στο οποίο θα συμπορευτούν τόσες «διαφορετικές» δυνάμεις; Είμαι βέβαιη πως οι συντάκτες του κειμένου θα απαντούσαν στο ερώτημα λέγοντας ότι οι παλιές ταμπέλες «Δεξιά» και «Αριστερά» έχουν χάσει σήμερα το νόημά τους. Ωστόσο αρκεί η μάλλον ουδέτερη «μεταρρύθμιση» και ο αόριστος «φιλοευρωπαϊσμός» για να δώσουν στίγμα σ’ ένα νέο πολιτικό σχηματισμό; Όσο για τους νέους τους οποίους ελπίζουν ότι θα προσελκύσει το νέο αυτό κόμμα, ας θυμηθούμε την πρόσφατη εκδήλωση της πρωτοβουλίας «Για την Ελλάδα, τώρα», στην οποία συμμετέχουν οι δύο καθηγητές και η οποία συμπύκνωνε την ιδέα τους καλώντας κατά κύριο λόγο αυτούς ακριβώς τους «ελαφρώς φθαρμένους» πολιτικούς (τις φωτεινές εξαιρέσεις που λέγαμε). Η νεολαία τής γύρισε την πλάτη.

Η φιλοδοξία είναι παρ’ όλα αυτά μεγάλη, όχι ένα μικρό κόμμα αλλά ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα με ανατρεπτικό τρόπο σκέψης (στη σκέψη μόνο χωράει η ανατρεπτικότητα του τίτλου) που θα αλλάξει την κοινωνία και θα είναι ικανό να θέσει στο περιθώριο το ένα ή και τα δύο μεγάλα κόμματα (αλήθεια, αν θέσει μόνο το ένα, ποιο θα είναι αυτό; η ερώτηση είναι εύλογη και παραμένει αναπάντητη).

Σκεφτόμουν πως θα μπορούσε να απαντήσει κανείς στο κείμενο των δύο καθηγητών χρησιμοποιώντας φράσεις από μια πρόσφατη συνέντευξη του Κωνσταντίνου Τσουκαλά στην Αυγή και το Red Notebook (22 και 27/01/2012). Π.χ.: «Όλο και περισσότερο μέσα από την κρίση ο πολιτικός λόγος γίνεται συνθηματολογικός και θα έλεγα και ηθικολογικός. Δεν είναι τυχαίο ότι “εφευρίσκουμε” μερικές λέξεις, οι οποίες χρησιμοποιούνται κατά κόρον σε όλο το πολιτικό φάσμα για να εξηγήσουν και να ερμηνεύσουν τα προβλήματα της πολιτικής εξουσίας και της κοινωνίας σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι νέες λέξεις-αναθέματα: πελατειακό σύστημα, λαϊκισμός, διαφθορά, κορπορατισμός ή συντεχνίες. Από τις λέξεις αυτές αφαιρείται το ιστορικό τους περιεχόμενο». Ή: «Η παρούσα ανεπιφύλακτη σύμπλευση ενός μεγάλου μέρους της διανόησης, και θα έλεγε κανείς της φιλελεύθερης διανόησης, με αυτό το οποίο ονομάζεται μνημονιακή πολιτική, και οι συνακόλουθες νέες συσπειρώσεις που διαφαίνονται αυτή τη στιγμή στον ορίζοντα με αντικείμενο την άνευ όρων υποταγή στα κελεύσματα των υπερεθνικών κέντρων εξουσίας, δεν είναι παρά ένα σημείο των καιρών που προσημαίνει την ανακατάταξη του πολιτικού προσωπικού». Ήδη πριν γραφτεί το κείμενο των κκ Αλιβιζάτου και Τσούκαλη έχει σχεδόν στο σύνολό του απαντηθεί.

Ωστόσο την καλύτερη απάντηση την έδωσε χθες από το protagon.gr ο Στέφανος Μάνος, στο κείμενό του με τον τίτλο «Το νέο κόμμα υπάρχει». Παραθέτοντας τις δύο παραγράφους όπου οι Αλιβιζάτος και Τσούκαλης διατυπώνουν την πρότασή τους, ο Μάνος απαντά: «Σημειώνω ότι ακριβώς αυτά επιδιώκει η ΔΡΑΣΗ από τότε που ιδρύθηκε. Το πρόβλημα είναι ότι οι θεωρούμενες μεταρρυθμιστικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και την ανανεωτική Αριστερά παραμένουν προσκολλημένες στα κόμματά τους. Ίσως διότι, σε τελική ανάλυση, δεν είναι και τόσο μεταρρυθμιστικές. Ίσως διότι δεν είναι στο χαρακτήρα τους η ανάληψη κινδύνου/ρίσκου». Ιδού η απάντηση λοιπόν: το κόμμα που ευαγγελίζονται οι Αλιβιζάτος και Τσούκαλης είναι η ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου.

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους. Δύο μπορεί να είναι τα ζητούμενα αυτού του νέου πλειοψηφικού ρεύματος που οραματίζεται το κείμενο της Καθημερινής: Πρώτο, ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα σαν τη ΔΡΑΣΗ, ανεξαρτήτως των πολιτικών καταβολών εκείνων που θα το επανδρώσουν – νεοφιλελεύθερο, μεταρρυθμιστικό και φιλοευρωπαϊκό φυσικά. Μόνο που ο κ. Μάνος δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει κανένα πλειοψηφικό ρεύμα, ίσως επειδή δεν διστάζει να πει τι ακριβώς είναι το κόμμα του. Δεύτερο, η ανακύκλωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και η σωτηρία του πολύ γνωστού και πολύ φθαρμένου πολιτικού προσωπικού ή κάποιου μέρους του έστω. Και μαζί μ’ αυτό της γνωστής και φθαρμένης πολιτικής.

Σε όποια από τις δύο εκδοχές ενός τέτοιου εγχειρήματος τις αριστερές καταβολές τις κρατά κανείς, εννοείται, μόνο για το βιογραφικό του. Ουκ ολίγοι εξάλλου έχουν διαπρέψει με παρόμοιες καταβολές στο (διε)φθαρμένο πελατειακό σύστημα του δικομματισμού.

“[...] «HIV-AIDS: Από τη Θάτσερ στον Λοβέρδο» ήταν ο τίτλος ενός από τα ρεπορτάζ του προηγούμενου τεύχους [#1] του UNFOLLOW. [...]“

“[...] Αυτή τη φορά σε ημερίδα με θέμα την «Προαγωγή της δημόσιας υγείας», που οργανώθηκε από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θεόδωρο Πάγκαλο, [ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος] προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: «Είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια».

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη εκδίδει δελτίο Τύπου με τίτλο: «Ο ρατσισμός στο σαλόνι: Και για το AIDS φταίνε οι ξένοι!» Η ΕΕΔΑΠ υπενθυμίζει στον πρώην καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου και νυν υπουργό ότι «το θεμελιώδες δικαίωμα στην υγεία κατοχυρώνεται για όλους όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής και γλώσσας. Και κάτι ακόμη: οι μετανάστες που ζουν χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα μπορεί να είναι απελάσιμοι. Δεν είναι όμως απελάσιμοι επειδή είναι άρρωστοι».

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην τέταρτη μέρα του νέου έτους. «Προσοχή: Θερίζει η ελονοσία. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 35 νεκροί μόνο στη Λακωνία», έγραφε το πρωτοσέλιδο του Αδέσμευτου Τύπου. Βάσει του ρεπορτάζ που υπέγραφε ο Γιώργος Φράγκος: «Η ελονοσία, η φυματίωση, η ηπατίτιδα, το AIDS και τελευταίως η ψώρα κάνουν θραύση στις τάξεις των αλλοδαπών που προέρχονται από χώρες του τρίτου κόσμου». Ο συντάκτης στηρίχθηκε στην «επίσημη απάντηση του υπουργείου Υγείας στον βουλευτή του ΛΑΟΣ Θανάση Πλεύρη», σύμφωνα με την οποία «35 άτομα πέθαναν μέσα στο 2010 από τον ιό του Δυτικού Νείλου, σε σύνολο 101 που διαγνώστηκαν με τη συγκεκριμένη λοίμωξη».

Εκείνη τη μέρα το θέμα παίρνει διαστάσεις. Ο υφυπουργός Υγείας Μιχάλης Τιμοσίδης μιλώντας στον ΒΗΜΑfm δηλώνει: «Έρχονται παράνομα μετανάστες από το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν, οι οποίοι δεν είναι ελεγμένοι και μεταφέρουν στο αίμα τους την ελονοσία». Η δήλωση στηρίζεται στην απάντηση του υπουργού Ανδρέα Λοβέρδου προς τον ερωτώντα Αθανάσιο Πλεύρη και η οποία, όπως δημοσιεύεται στο site του βουλευτή του ΛΑΟΣ, έχει ως εξής: «Ειδικότερα για την ελονοσία, εντός του 2011 και μέχρι σήμερα (7-12-11) κατέληξαν 8 άτομα τα οποία είχαν προσβληθεί από τον ιό του Δυτικού Νείλου…» Η απάντηση κοινοποιείται σε έξι βουλευτές του ΛΑΟΣ και διανέμεται στα γραφεία υπουργού και υφυπουργού, στη Διεύθυνση Δημόσιας Υγιεινής και σε άλλες υπηρεσίες.

Και η υπουργική «γκάφα» αποκαλύπτεται εν μέρει όταν ένα μήνα αργότερα γίνεται η αιτία για πρωτοσέλιδο χτύπημα! Το ΚΕΕΛΠΝΟ, ύστερα από επανειλημμένα τηλεφωνήματα δημοσιογράφων, εκδίδει την ανακοίνωση του αυτονόητου, ότι δηλαδή οι θάνατοι δεν προήλθαν από ελονοσία, αλλά από τον ιό του Δυτικού Νείλου – δηλαδή, δύο εντελώς διαφορετικές ασθένειες. [...]“

Η συνέχεια στο UNFOLLOW#2! Κυκλοφορεί στα περίπτερα!